De Clarion West Experience – Rochita Loenen-Ruiz

Dit jaar doe ik weer mee aan de Clarion West Write-a-thon. Dit is een jaarlijks evenement waarin mensen die ooit cursisten van de Clarion West Workshop zijn geweest zich in kunnen schrijven. De bedoeling is om de workshop te steunen. Deelnemers kunnen fondsen werven voor het aantal woorden dat geproduceerd wordt tijdens de zes weken dat Clarion West draait. Een stukje nostalgie speelt ook mee, want tijdens die zes weken lijkt het, ook al is het van een afstand, alsof je weer helemaal in de sfeer van Clarion West bent. Zes weken volop schrijven en alleen maar schrijven.

Clarion West is niet een workshop voor beginnelingen. Er is maar plek voor achttien schrijvers en het aantal aanvragen loopt meestal tot boven de honderd. Ik weet niet hoeveel aanvragen er waren in het jaar dat ik toegelaten was, maar ik heb weleens gehoord over jaren dat/waarin ze moesten kiezen uit driehonderd inzendingen. Hard werken dus voor de jury en een zenuwslopende tijd voor de kandidaten, want wie weet of je toegelaten of afgewezen wordt. Toen Neile Graham mij belde met het gelukkige nieuws, kon ik mijn oren bijna niet geloven. Ik wilde mijn geluk van het dak schreeuwen.

Ik was toegelaten, maar de workshop is een flinke kostenpost en eigenlijk hadden wij (mijn man en ik) het geld er niet voor. Maar goed, ik was toegelaten en dat voor mij was voldoende.

Een paar weken later kreeg ik een brief van Nisi Shawl en de Carl Brandon Committee. Ze hadden mij gekozen als de Octavia Butler Scholar en behalve het feit dat al mijn workshopkosten werden betaald zou er aan het eind van de workshop een ceremonie plaatsvinden waarin ik een symbolische award zou krijgen ter herinnering aan Octavia’s visie.

Ik moest ervan huilen want zonder die scholarship zou de droom om naar Clarion West te gaan een praktische onmogelijkheid zijn. Ik werd helemaal stil van het feit dat mensen die ik niet kende mijn verhalen hadden gelezen en dat zij in mijn kunnen als schrijver geloofden. Ik besefte welke lange weg ik nog had te gaan.

Als wij kijken naar sciencefiction en fantasy, denken de meeste mensen in clichés. Ze denken aan elfen, feeën, tovenaars, en interstellair reizen (Star Trek), galactische oorlogen (Star Wars), en ze denken vooral dat het boeken voor kinderen en jongeren zijn. Tegen deze mensen zou ik zeggen: ga eens Octavia Butler, Ursula Le Guin of James Tiptree lezen. Lees Samuel Delany, Karen Joy Fowler,John Kessel, Nisi Shawl, Nalo Hopkinson, Ted Chiang, Nicola Griffith, Nnedi Okorafor, Tricia Sullivan, Kelley Eskridge, Maureen McHugh, Vonda McIntyre, en Aliette de Bodard. Sciencefiction en Fantasy bevat veel meer dan The Game of Thrones, Lord of the Rings, Harry Potter en alles wat Neil Gaiman schrijft.

Als je kijkt naar het hele genre, zul je ontdekken dat een groot aantal van de professioneel gepubliceerde verhalen gaan over het mens zijn en wat speelt in de maatschappij. Ik vind deze verhalen het meest interessant want het zijn verhalen die onderzoeken of er iets veranderd kan worden in hoe wij naar elkaar kijken, hoe de wereld in elkaar zit en wat ons menselijk maakt.

Ik weet nog dat Ted Chiang op een middag bij ons kwam om te spreken over Sciencefiction. Een aantal van mijn klasgenoten wilde weten: wat maakt een verhaal verkoopbaar. Het antwoord op die vraag gaf hij niet, maar hij gaf ons wel een stukje advies dat ik veel waardevoller vind dan alle tips en trucjes in het vak.

Ted zei: je moet een verhaal schrijven dat alleen jij kan schrijven.

Dit stukje advies wil ik doorgeven.

Vraag het maar aan elke Clarionite en ze zullen je vertellen dat die zes weken je leven veranderen als schrijver. Je leert jezelf kennen als schrijver en als mens en na zes weken kritisch kijken naar verschillende verhalen ben je niet meer zo makkelijk tevreden.

Je bent uitgedaagd om boven jezelf uit te rijzen en je wordt aangemoedigd om te zoeken naar je eigen verhaal. Het maakt dat je veeleisend wordt ten opzichte van jezelf.

Je krijgt ook een heleboel terug voor die zes weken. Je leert de gemeenschap kennen en de contacten die je maakt in die zes weken blijven meestal je hele leven lang. Het is eigenlijk ook een introductie in de wereld van de professionele sciencefiction- en fantasyschrijvers en -uitgevers. Het betekent niet dat je automatisch verhalen links en rechts gaat verkopen (Ted Chiang is een uitzondering), maar zoals Gordon van Gelder zegt, het helpt je wel om door de slushpile te komen. Dat je naar Clarion of naar Clarion West bent geweest zegt wat over de kwaliteit van je werk en over de manier waarop je schrijft.

Clarion is een uitdaging. Je moet er iets voor over hebben, maar het is het helemaal waard.